Reklama

Ułani u Pani Jazłowieckiej

2019-01-02 12:59

Krystyna Smerd
Edycja świdnicka 1/2019, str. IV

Ryszard Wyszyński
Meldunek ułański przed budynkiem klasztoru Sióstr Niepokalanek na pl. Marceliny Darowskiej

Poznaliśmy jedną z najwspanialszych tradycji polskiej kawalerii. W niedzielę 9 grudnia – dzień po obchodzonym święcie Matki Bożej Pani Jazłowieckiej, patronki Zgromadzenia Sióstr Niepokalanek – ulicami Wałbrzycha podążał szwadron ułanów, który przepięknie się prezentował, zwracając uwagę nie tylko końmi, ale i historycznym umundurowaniem w barwach przedwojennego, lwowskiego 14. Pułku Ułanów Jazłowieckich, którego tradycję kultywują. Konny patrol swą drogę rozpoczął w Książu, a zakończył po 3 godzinach na placu bł. Marceliny Darowskiej przed klasztorem Zgromadzenia Niepokalanek na Sobięcinie. Ułański patrol uformowany został przez członków wrocławskiego Stowarzyszenia Kawaleryjskiego im. 14. Pułku Ułanów Jazłowieckich oraz członków wrocławskiej konnej Straży Miejskiej. (Po drodze zatrzymali się przy cmentarzu parafialnym, gdzie oddali hołd śp. Janowi Dłutkowi kawalerzyście, kapelmistrzowi trębaczy przedwojennego lwowskiego 14. Pułku Ułanów Jazłowieckich).

Ułański meldunek

Przed klasztorem ułani na koniach zameldowali się bardzo uroczyście u sióstr ze Zgromadzenia Niepokalanek, które wyszły ich powitać przed klasztor i pozdrowili je z okazji ich patronalnego święta. Podkreślili że, jak co roku, są tu by oddać cześć Matce Bożej Pani Jazłowieckiej. Uroczysty meldunek przyjęła przełożona Zgromadzenia Sióstr Niepokalanek w Polsce siostra Wawrzyna, która na obchody patronalnego święta zakonu przyjechała z Niepokalanowa. W ten sposób stowarzyszenie kawaleryjskie wypełniło przedwojenną tradycję 14. Pułku Ułanów Jazłowieckich nawiedzin klasztoru Niepokalanek, gdzie królowała – Pani Jazłowiecka, a którą rozpoczął ochotnik ułan Władysław Nowacki, uczestnik wojny polsko-ukraińskiej, obrońca klasztoru w bitwie pod Jazłowcem z 1919 r. To on ślubował, że jeśli przeżyje bitwę po wojnie przyjedzie z koszar we Lwowie, by pokłonić się Pani Jazłowieckiej. Swoją przysięgę wypełnił zimą 1924 r., podążając samotnie w pełnym rynsztunku na swym koniu „Mocny” i meldując się 8 grudnia przed klasztorem w Jazłowcu po samotnej 200-kilometrowej jeździe ze Lwowa. Tu odbył spowiedź i modlił się przed figurą Matki Bożej. Nowacki jest też autorem tekstu Modlitwy Ułana Jałowieckiego, do której melodię skomponował por. J. Dłutek, a która bardzo spodobała się środowisku przedwojennych ułanów, często po nią sięgali i przyjęli za swoją. Uczestnikami tegorocznych obchodów święta Pani Jazłowieckiej w klasztorze Zgromadzenia Niepokalanek w wałbrzyskim Sobięcinie byli: ks. inf. Józef Strugarek, ks. dziekan Dekanatu Wałbrzych-Południe Wiesław Rusin, proboszcz parafii pw. św. Józefa Oblubieńca ks. Tadeusz Wróbel, ks. senior Jan Olender oraz gość honorowy uroczystości porucznik Adam Gajda, honorowy prezes Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, Zarządu Okręgu Obszaru III Lwowskiego im. „Orląt Lwowskich” we Wrocławiu oraz obecny prezes tego związku – Leopold Jan Gomułkiewicz, delegacja uczennic szkoły Sióstr Niepokalanek, uczniowie klasy mundurowej Zespołu Szkół nr 4, mjr J. Baran, a także chór parafialny „Salve Regina” ze Szczawna-Zdroju pod kierownictwem Małgorzaty Owczarczak.

Przekazanie sztandaru

Koncelebrowanej Mszy św., która po uroczystym meldunku ułanów skupiła uczestników tego wydarzenia w kaplicy klasztoru Sióstr Niepokalanek sprawowanej w intencji Ojczyzny, przewodniczył ks. inf. Józef Strugarek, który wygłosił podczas niej homilię nawiązującą do czasu Adwentu. Sprawowanej Eucharystii towarzyszył poczet sztandarowy ułańskiej asysty z oryginalnym sztandarem Armii Krajowej Plutonu „Grunwald” powstałym z inicjatywy dowódcy plutonu Władysława Załogowicza, który to oddział nawiązywał do tradycji 14. Pułku Ułanów Jazłowieckich. Świadkiem poświęcenia tego sztandaru w 1942 r. był służący w tym plutonie Adam Gajda, gość honorowy uroczystości. Czytania na Mszy św. prezentowali ułani ze stowarzyszenia kawaleryjskiego, siostry zakonne i uczennice szkoły, a piękną muzyczną oprawę Mszy św. nadał szczawieński chór „Salve Regina”.

Reklama

Po Eucharystii miała miejsce przepiękna uroczystość przekazania w depozyt sztandaru AK Plutonu „Grunwald” ze Lwowa do klasztoru Sióstr Niepokalanek w Wałbrzychu, której przebieg przedstawił prezes stowarzyszenia kawaleryjskiego Wojciech Błęcki. Następnie wyjaśnił, że będący od 2012 r. pod opieką stowarzyszenia sztandar za chwilę ułani przekażą Zgromadzeniu Sióstr Niepokalanek, co jest wypełnieniem aktu woli dawnych żołnierzy AK z oddziału, któremu sztandar patronował. W uroczystości uczestniczył Adam Gajda, któremu oddano głos w tym doniosłym momencie i który powiedział: – Byłem świadkiem powstawania tego sztandaru, zbierałem nawet do jego wykonania sukno oraz nici wśród znajomych. Inicjatorem powstania sztandaru był zmarły przed kilkoma laty dowódca plutonu Władysław Załogowicz, pseudonim „Felek, Piotr”, któremu udało się sztandar przewieźć do Wrocławia, gdzie był starannie ukrywany. Wykonawczyniami sztandaru były Krystyna Kapral oraz Zofia Brzostowska-Kiernicka. Został poświęcony potajemnie w 1942 r. we Lwowie podczas jasełek w szkole na Pasiekach u ojca franciszkanina Ewarysa Paryny. Sztandar zaraz po wojnie we Wrocławiu jeden raz był rozwinięty na Mszy św. Matki Bożej Ostrobramskiej, po tych uroczystościach UB urządziło „polowanie” na niego. Nikt na szczęście nie zdradził tego, u kogo sztandar może się znajdować. – Cieszę się, że Bóg pozwolił mi przeżywać tę historyczną uroczystość – mówił dawny żołnierz AK, którego ojciec i stryj byli żołnierzami lwowskiego 14. Pułku Ułanów, a swoje życie w obronie Ojczyzny złożyli w 1939 r. w walkach koło Warszawy. Następnie odczytany został krótki akt woli żołnierzy sygnowany podpisami: Władysława Załogowicza ps. „Felek”, Adama Gajdy, K. Kapral i Z. Kiernickiej.

Sztandar z rąk chorążego pocztu sztandarowego przyjęła matka generalna zgromadzenia, kładąc dłoń na nim i składając na suknie pocałunek. Następnie w imieniu swoim, a także sióstr Niepokalanek w Wałbrzychu wyraziła wielką wdzięczność za przekazanie sztandaru do domu zgromadzenia zakonnego. – Zdaję sobie sprawę, jak to jest bezcenna pamiątka. To jest bardzo żywy symbol ociekający historią Polski i ludzi, którzy byli zaangażowani w jego tworzenie, dla których ten sztandar był bardzo ważny. Jesteśmy zaszczycone. Takie symbole składają się na naszą narodową tożsamość, zawierają olbrzymi ładunek emocjonalny, który uczy wierności Polsce i nigdy się nie starzeją – podkreśla matka generalna.

Tagi:
ułani

Reklama

Ułani złożyli raport siostrom niepokalankom

2017-12-20 12:28

Krystyna Smerd
Edycja świdnicka 52/2017, str. II

Ryszard Wyszyński
Złożenie meldunku

Było jeszcze wczesne rano, gdy spod Stada Ogierów w Książu w Wałbrzychu wyruszył w niedzielę 10 grudnia br. ułański szwadron w pełnym historycznym rynsztunku, który przemierzając zmrożone ulice Wałbrzycha – po dwóch godzinach jazdy – dotarł pod klasztor Zgromadzenia Sióstr Niepokalanek na placu bł. Marceliny Darowskiej. Wizyta ułanów odbyła się z okazji obchodzonego święta Niepokalanego Poczęcia NMP, patronki Zgromadzenia Sióstr Niepokalanek, czczonej jako Pani Jazłowiecka. Szwadron tworzyli członkowie Kawaleryjskiego Stowarzyszenia 14. Pułku Ułanów Jazłowieckich z Wrocławia, kultywujący wojskowe tradycje tego słynnego przedwojennego pułku stacjonującego we Lwowie, do których dołączyli członkowie wałbrzyskiej i wrocławskiej Konnej Straży Miejskiej. O godz. 10.30 ułani uroczyście podjechali pod klasztor, gdzie na schodach głównego wejścia klasztoru oczekiwały siostry zakonne, a dowódca szwadronu złożył krótki żołnierski meldunek z przyjazdu ułanów na obchody święta Niepokalanego Poczęcia NMP przed przełożoną zakonu siostrą Bohdaną. W uroczystości brali udział również: na koniu Zbigniew Sosnowski z Łomnicy koło Głuszycy, pieszy patrol Straży Miejskiej z Wałbrzycha i Świdnicy oraz członkowie Stowarzyszenia Rekonstrukcji Historycznej „Szpica” i Grupy Rekonstrukcyjno-Historycznej 58. pułku Piechoty z Dzierżoniowa. Po odebraniu meldunku siostry niepokalanki zaprosiły swoich gości na Eucharystię w kaplicy klasztoru, po której kontynuowano obchody święta. Mszę św. odprawiali ks. prał. Bogusław Wermiński oraz kapelan sióstr zakonnych ks. Jan Olender. Zgodnie z tradycją, ułani przybyli na uroczystość z oryginalnym sztandarem i zaciągnęli przed ołtarzem honorową wartę. Muzyczną oprawę okolicznościowej Mszy zapewnił, podobnie jak w latach poprzednich, chór „Salve Regina” ze Szczawna-Zdroju. W wydarzeniu uczestniczyli m.in. prezydent Wałbrzycha Roman Szełemej, ks. Tadeusz Wróbel, proboszcz sobięcińskiej parafii, dawne wychowanki szkoły sióstr niepokalanek, p. Hanna Dąbrowska z Wałbrzycha, której mąż Zbigniew był długoletnim dyrektorem Stada Ogierów w Książu, i jej siostra Joanna z Krakowa. Wuj obu tych pań Andrzej Sozański był przedwojennym ułanem jazłowieckim uczestniczącym w bitwie obronnej o Warszawę, w kampanii wrześniowej 1939 r. – więc ich nie mogło zabraknąć na Mszy św. odprawianej w intencji poległych w boju i zmarłych ułanów jazłowieckich oraz dzisiejszych kontynuatorów ich tradycji wojskowej z wrocławskiego stowarzyszenia, w intencji sióstr obchodzących swoje święto i pozostałych uczestników Mszy św. Okolicznościową, pełną historycznych odniesień, homilię wygłosił ks. prał. Bogusław Wermiński. Po Mszy św. przypomniana została historia ułana Władysława Nowackiego, który wypełniając swoje przyrzeczenie dane Pani Jazłowieckiej podczas bitwy z Ukraińcami w 1919 r. o klasztor, które szczęśliwie dane było mu przeżyć w II Rzeczpospolitej, w kilka lat po bitwie wyruszył konno ze Lwowa do klasztoru w Jazłowcu. Postanowił to zrobić w jej święto. Pokonał samotnie w pełnym bojowym rynsztunku na swoim koniu o imieniu Mocny 150 km, jadąc od świtu do nocy, meldując się w święto Niepokalnego Poczęcia NMP przed jazłowieckim klasztorem, by pomodlić się w tym miejscu i dziękować za szczególną opiekę Pani Jazłowieckiej – patronki klasztoru, która stała się i jego patronką. Do tego samotnego marszu nawiązali ułani lwowskiego pułku, odwiedzając później corocznie jazłowiecki klasztor szwadronem. I tę przepiękną tradycję wskrzesili po latach członkowie Kawaleryjskiego Stowarzyszenia 14. Pułku Ułanów Jazłowieckich z Wrocławia, którzy swój ułański meldunek od pięciu lat składają u wałbrzyskich niepokalanek i przybywają tu na modlitwę przed figurą Pani Jazłowieckiej.

W tym rok ułani po Mszy św. w dowód najwyższego oddawanego honoru wobec Matki Bożej i pamięci o siostrach zakonnych przekazali siostrze Bohdanie, przełożonej wałbrzyskich sióstr niepokalanek, ułańską lancę z proporczykiem z barwami 14. Pułku Ułanów Jazłowieckich. Po wręczeniu lancy odśpiewana została przepiękna „Modlitwa ułana” napisana przez Władysława Nowackiego. Na zakończenie siostry zaprosiły ułanów, chór „Salve Regina” oraz pozostałych gości na obiad, po którym przy cieście i kawie śpiewano popularne przedwojenne piosenki patriotyczne i wojskowe, a członkowie stowarzyszenia kawaleryjskiego opowiadali, jak troszczą się i kultywują ułańskie tradycje. Warto przypomnieć, że na wałbrzyskim cmentarzu przy ul. Przemysłowej spoczywa kapelmistrz 14. Pułku Ułanów Jazłowieckich por. Jan Dłutek.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Oświadcznie kard. Dziwisza ws. opinii o opieszałości Jana Pawła II w reakcji na przestępstwa seksualne

2019-03-20 14:29

md / Kraków (KAI)

Pojawiające się opinie, że Jan Paweł II był opieszały w kierowaniu odpowiedzią Kościoła na wykorzystywanie seksualne małoletnich przez niektórych duchownych, są krzywdzące i przeczą im historyczne fakty – podkreśla kard. Stanisław Dziwisz w przekazanym KAI oświadczeniu.

Archidiecezja Krakowska

Publikujemy treść oświadczenia:

Jan Paweł II jako papież nie zastępował biskupów w poszczególnych krajach w ich odpowiedzialności. Obserwując życie lokalnych Kościołów widział, jak sobie radzą z pojawiającymi się problemami. Gdy to było konieczne, przychodził im z pomocą, często z własnej inicjatywy. Robił to również na prośbę lokalnych episkopatów.

Właśnie w taki sposób reagował na kryzys dotyczący wykorzystywania seksualnego małoletnich. Gdy w latach 80-tych ubiegłego wieku kryzys ten zaczął fermentować w Kościele w Stanach Zjednoczonych, Papież najpierw obserwował poczynania episkopatu USA, a gdy doszedł do wniosku, że potrzebne mu są nowe narzędzia do walki z tymi przestępstwami, wyposażył przełożonych kościelnych w nowe uprawnienia. Były one dla biskupów jednoznacznym wskazaniem kierunku, w jakim powinna zmierzać ich walka. Wystarczy przypomnieć, że w 1994 r. Jan Paweł II wydał indult dla Stanów Zjednoczonych, a dwa lata później – dla Kościoła w Irlandii, zatwierdzając politykę znaną pod nazwą „zero tolerancji”. Papież był wstrząśnięty. Nie zamierzał tolerować przestępstw pedofilii w Kościele i wydał im walkę.

Gdy okazało się, że lokalne episkopaty i przełożeni zakonni wciąż nie radzą sobie z problemem, a kryzys się rozlewa na inne kraje, uznał, że nie dotyczy on tylko świata anglosaskiego, ale ma charakter globalny.

Wiemy, że w 2002 r. doszło w Stanach Zjednoczonych do fali ujawnień, jaką wywołały publikacje znane wszystkim pod nazwą „Spotlight”. Nie wszyscy jednak pamiętają, że na rok przed tymi wydarzeniami, w maju 2001 r., z inicjatywy Ojca Świętego został ogłoszony dokument „Sacramentorum sanctitatis tutela” (O ochronie świętości sakramentów). Wtedy również Papież promulgował normy „O najcięższych przestępstwach”. Znamy przełomowe znaczenie tego aktu prawnego. Jan Paweł II zarezerwował wszystkie przestępstwa seksualne na małoletnich przed 18. rokiem życia, popełnione przez duchownych, jurysdykcji trybunału apostolskiego Kongregacji Nauki Wiary. Zobowiązał też każdego biskupa i wyższego przełożonego zakonnego do zgłaszania do tej Kongregacji wszystkich takich przestępstw, których prawdopodobieństwo zostało potwierdzone w dochodzeniu wstępnym, przewidzianym przez Kodeks Prawa Kanonicznego. Dalsze postępowanie toczyło się odtąd pod kontrolą trybunału apostolskiego.

Analizę kryzysu Jan Paweł II przedstawił w kwietniu 2002 r. kardynałom amerykańskim, którzy zostali wezwani do Watykanu po publikacji „Spotlight”. Dzięki jasnym zasadom, które wskazał Papież, skala nadużyć w Stanach zmniejszyła się. Do dziś ta analiza jest punktem odniesienia dla wszystkich, którzy wydali walkę przestępstwom wykorzystywania seksualnego małoletnich, popełnianym przez duchownych. Pomaga zdiagnozować kryzys i wskazać kierunek wyjścia z niego. Świadczy o tym watykański szczyt, zwołany przez papieża Franciszka, który w walce z tym problemem zdecydowanie kontynuuje drogę swoich poprzedników.

Na koniec muszę się odnieść do sprawy Maciela Delgollado. Janowi Pawłowi II przypisywane jest krycie jego przestępczej działalności. Fakty przemawiają zdecydowanie inaczej. Przypomnę tylko, że Kongregacja Nauki Wiary rozpoczęła dochodzenie w sprawie oskarżeń jeszcze za pontyfikatu Jana Pawła II, a konkretnie w grudniu 2004 r. Wówczas to wysłano ówczesnego promotora sprawiedliwości, a dziś arcybiskupa, Charlesa Sciclunę z drugim prawnikiem do Meksyku i Stanów Zjednoczonych, by przeprowadzili konieczne w tej sprawie czynności. Tylko za wiedzą i aprobatą Jana Pawła II mogła zostać podjęta decyzja o wszczęciu tego dochodzenia. Nie zostało one przerwane nawet na czas sede vacante po śmierci Jana Pawła II i dlatego mogło zostać zakończone wyrokiem na początku pontyfikatu Benedykta XVI.

kard. Stanisław Dziwisz arcybiskup senior archidiecezji krakowskiej

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Święto u sióstr józefitek

2019-03-22 11:54

Magda Nowak

Archiwum Sióstr Józefitek

Uroczystość św. Józefa obchodzona w Kościele 19 marca to wielkie święto sióstr józefitek. W tym dniu siostry składają Panu Bogu dziękczynienie za patrona powierzając mu pod opiekę całe zgromadzenie i dzieła, które prowadzą. Tak było także i w Częstochowie, w Specjalnym Ośrodku Wychowawczym prowadzonym przez Zgromadzenie Sióstr św. Józefa przy ul. bp. Teodora Kubiny 10/12.

Zobacz zdjęcia: Święto sióstr józefitek

Mszę św. odpustową w kaplicy ośrodka odprawił ks. Jakub Raczyński z parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Zwycięskiej w Częstochowie. W homilii kapłan wskazał na wiarę św. Józefa i jego wielką ufność Bogu. Zachęcał do codziennej modlitwy do tego wyjątkowego świętego, choćby tej najkrótszej i najprostszej: Święty Józef módl się za nami! W Eucharystii wraz z siostrami uczestniczyły dziewczynki z ośrodka i pracownicy świeccy.

Dla sióstr, z okazji ich święta, dziewczynki odegrały przedstawienie pt. „Garncarz z Jerycha”, którego historia rozgrywała się w czasach, gdy Pan Jezus wędrował po ziemi, nauczał i uzdrawiał. Młody chłopak imieniem Tobit miał chore nogi i nie mógł opuszczać swojego domu. Ale naczynia, które lepił, były tak piękne, że zachwycały każdego, kto tylko na nie spojrzał. Często odwiedzały go także dzieci, bo mimo swojej choroby był bardzo pogodnym chłopcem. Pewnego dnia dowiedział się, że w Jerozolimie przebywa prorok z Nazaretu, który uzdrawia. Niewidomi odzyskują wzrok, chromi chodzą, trędowaci zostają oczyszczeni. Wieść o tym szybko rozniosła się po okolicy i coraz większe tłumy wędrowały do świętego miasta. Również młody garncarz zapragnął wyruszyć na spotkanie z prorokiem. Miał nadzieję, że i on zostanie uzdrowiony. Przez długi czas zbierał pieniądze na podróż. Aż w końcu osiągnął cel, zajął miejsce w wozie i stał się pielgrzymem zdążającym do świętego miasta. Długo byli w drodze, wóz przemieszczał się powoli, ale Tobitowi to nie przeszkadzało, cieszył się pięknem krajobrazu i tym, że z każdą chwilą zbliża się do Jerozolimy. Gdy byli już niedaleko, podeszła do nich kobieta z malutkim dzieckiem i poprosiła o podwiezienie. Właściciel wozu surowo odparł, że nie ma miejsca. Wtedy Tobit nie wahał się i odstąpił jej własne. Pozostał sam w obcej okolicy. Nie wiedział, jak wróci do domu o własnych siłach, ale mimo to nie żałował swojej decyzji. Za ten piękny gest miłości bliźniego został nagrodzony. Gdy zmęczony zapadł w sen gdzieś przy napotkanej gospodzie, przyszedł Jezus i uzdrowił chłopca.

Przedstawienie wywołało wiele wzruszeń i zostało nagrodzone gromkimi brawami. Na zakończenie siostry józefitki wysłuchały pięknych życzeń złożonych przez całą społeczność ośrodka, i każda w podziękowaniu za swoją posługę otrzymała czerwoną różę.

foto: Siostry józefitki

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem